نواازش

راه و رسم عاشقی(2)

*نوازش* — Sun, 25 Jan 2009 14:34:17 GMT

با خود گفتم: اگر من پشت به خدا کار کنم و از او چیزی درخواست نکنم بالاخره او هم مرا ترک می کند و من از زحمت عشق و عاشقی به خدا راحت می شوم. پشتم را به خدا کردم و به کارم ادامه دادم تا اینکه وجودش را کاملا فراموش کردم.

در حین کار اگر چیزی لازم داشتم، از رهگذرانی که از کنارم رد می شدند درخواست می کردم. عده ای که خدا را می دیدند، با تعجب به من و به خدا که پشت سرم آماده ی کمک ایستاده بود نگاه می کردند و سری به تاسف تکان داده و می گذشتند. اما عده ای که جز سنگ های طلایی قصرم چیزی نمی دیدند، به کمکم آمدند تا آنها نیز بهره ای ببرند. در پایان کار نیز همان ها که به کمکم آمده بودند، از پشت خنجری زهرآلود بر قلب زندگی ام فرو کردند. همه اندوخته هایم را یک شبه به غارت بردند و من ناتوان و زخمی بر زمین افتادم و فرار آنها را تماشا کردم. آنها به سرعت از من گریختند، همان طور که من از خدا گریختم. هرچه فریاد زدم صدایم را نشنیدند، همان طور که من صدای خدا را نشنیدم. من که از همه جا نا امید شده بودم، باز خدا را صدا زدم. قبل از آنکه بخوانمش، کنار من حاضر بود. گفتم: خدایا! دیدی چگونه مرا غارت کردند و گریختند؟؟؟ انتقام مرا از آنها بگیر و کمکم کن که برخیزم.

خدا گفت: تو خود آنها را به زندگی ات فرا خواندی. از کسانی کمک خواستی که محتاج تر از هر کسی به کمک بودند. گفتم: مرا ببخش. من تو را فراموش کردم و به غیر تو روی آوردم و سزاوار این تنبیه هستم. اینک با تو پیمان میبندم که اگر دستم را بگیری و بلندم کنی، هرچه گویی همان کنم. دیگر تو را فراموش نخواهم کرد...

خدا تنها کسی بود که حرفها و سوگند هایم را باور کرد. نمی دانم چگونه، اما متوجه شدم که دوباره می توانم روی پای خود بایستم و به زودی خدای مهربانم نشانم داد که چگونه آن دشمنان گریخته ی مرا، تنبیه کرد.

گفتم: خدا جان بگو چگونه محبت تو را جبران کنم؟ خدا گفت: هیچ، فقط

عشقم را بپذیر و مرا باور کن و بدان بی آنکه مرا بخوانی، همیشه در کنار تو هستم. گفتم: چرا اصرار داری تو را باور کنم و عشقت را بپذیرم؟
گفت:

اگر مرا باور کنی، خودت را باور می کنی و اگر عشقم را بپذیری، وجودت آکنده از عشق می شود و آن وقت به لذت عظیمی که در جست و جوی آنی می رسی و دیگر نیازی نیست خود را برای ساختن کاخ رویایی به زحمت بیندازی. چیزی نیست که تو نیازمند آن باشی ، زیرا تو و من یکی می شویم.
بدان که من

عشق مطلق ، آرامش مطلق و نور مطلق هستم و از هر چیزی بی نیازم. اگر عشقم را بپذیری ، می شوی عشق ، نور ، آرامش و بی نیاز از هر چیز...

راه و رسم عاشقی (1)

*نوازش* — Mon, 15 Dec 2008 13:55:27 GMT

بعضی وقتا میشه که توی دلت یه چیزایی میگذره که دوس داری حتی از خودت پنهونشون کنی. یه حسی داری که نمیخوای کسی از اون حس بویی ببره. دوس داری کارایی رو انجام بدی که میدونی عاقبت خوبی برات ندارن و وقتی انجامشون میدی، نه تنها لذتی نمیبری ، بلکه از خودتم بیزار میشی. یه نوشته ای پیدا کردم که دلمو خیلی لرزوند و هم خیلی آرومم کرد. دلمو لرزوند چون فهمیدم همیشه وجود خدای مهربونم رو دست کم میگیرم و آروم شدم چون دونستم با همه خطاهایی که میکنم بازم یکی هست بالای سرم که همیشه هوامو داره و دوستم داره. کسی که با تموم عشقم می پرستمش و بابت همه ی کوتاهی هام شرمنده ی وجود مهربونشم... دوس دارم شما هم اینو بخونین و ازش لذت ببرین و عشق واقعی و ابدی تون رو بهتر بشناسین...

من یک عمر به خدا دروغ گفتم و خدا هیچ گاه به خاطر دروغ هایم مرا تنبیه نکرد. می توانست، اما رسوایم نساخت و مرا مورد قضاوت قرار نداد. هر آنچه گفتم باور کرد و هر بهانه ای آوردم پذیرفت. هرچه خواستم عطا کرد و هرگاه خواندمش حاضر شد

.

اما من! هرگز حرف خدا را باور نکردم، وعده هایش را شنیدم اما نپذیرفتم. چشمهایم را بستم تا خدا را نبینم و گوشهایم را نیز، تا صدای خدا را نشنوم. من از خدا گریختم بی خبر از آنکه خدا با من و در من بود.

می خواستم کاخ آرزوهایم را آنطور که دلم می خواهد بسازم، نه آن گونه که خدا می خواهد. به همین دلیل اغلب ساخته هایم ویران شد و زیر خروارها آ وار بلا و مصیبت ماندم. من زیر ویرانه های زندگی دست و پا زدم و از همه کس کمک خواستم. اما هیچ کس فریادم را نشنید و هیچ کس یارم نکرد. دانستم که نابودی ام حتمی است، با شرمندگی فریاد زدم: خدایا! اگر مرا نجات دهی، اگر ویرانه های زندگی ام را آباد کنی، با تو پیمان می بندم هر چه بگویی همان را انجام دهم. خدایا! نجاتم بده که تمام استخوان هایم زیر آوار بلا شکست.

در آن زمان خدا تنها کسی بود که حرفهایم را باور کرد و مرا پذیرفت. نمی دانم چگونه ، اما در کمترین مدت نجاتم داد. از زیر آوار زندگی بیرون آمدم و دوباره احساس آرامش کردم.

گفتم: خدای عزیز بگو چه کنم تا محبت تو را جبران نمایم؟؟ خدا گفت: هیچ ، فقط

عشقم را بپذیر و مرا باور کن و بدان در همه حال در کنار تو هستم. گفتم: خدایا عشقت را پذیرفتم و از این لحظه عاشقت هستم.. سپس بی آنکه نظر خدا را بپرسم به ساختن کاخ رویایی زندگی ام ادامه دادم. اوایل کار هرآنچه را لازم داشتم از خدا درخواست می کردم و خدا فوری برایم مهیا می کرد. از درون خوشحال نبودم. نمی شد هم عاشق خدا شوم و هم به او بی توجه باشم. از طرفی نمی خواستم در ساختن کاخ آرزوهای زندگی ام از خدا نظر بخواهم. زیرا سلیقه ی خدا را نمی پسندیدم...

ادامه دارد...

(بدون عنوان)

*نوازش* — Wed, 26 Nov 2008 16:04:31 GMT

هر چند این زمانه... دلم تنگ است

امروز بی بهانه دلم تنگ است

چشمت قرار بور بجوشد باز

باز ای شرابخانه دلم تنگ است

مجنون قصه های تو خود را کشت

یعنی که عاشقانه دلم تنگ است

من ، کوچه کوچه کوچه دلم تاریک...

من ، خانه خانه خانه دلم تنگ است

باران ترانه های لبم را شست

باران...لبم...ترانه...دلم تنگ است

در من تمشک بوسه نمی روید

زخمی بزن جوانه! دلم تنگ است

لبخند خاطرات مرا برگرد

برگرد ، کودکانه دلم تنگ است

دیروز یک نشانه ... دلم لرزید

امروز یک نشانه ... دلم تنگ است

سر را به شانه های که!!! بسپارم؟

آه ای کدام شانه! دلم تنگ است...

از فروغ...

*نوازش* — Mon, 11 Aug 2008 07:08:51 GMT

دخترک خنده کنان گفت که چیست راز این حلقه ی زر؟؟

راز این حلقه که انگشت مرا اینچنین تنگ گرفته است به بر

راز این حلقه که در چهره ی او این همه تابش و رخشندگی است

مرد حیران شد و گفت:

حلقه ی خوشبختیست ، حلقه ی زندگی است...

همه گفتند : مبارک باشد

دخترک گفت : دریغا که مرا باز در معنی آن شک باشد

........

سالها رفت و شبی زنی افسرده نظر کرد بر آن حلقه ی زر

دید در نقش فروزنده ی او

روزهایی که به امید وفای شوهر

به هدر رفته ، هدر

زن پریشان شد و نالید که وای وای ، این حلقه که در چهره ی او

باز هم تابش و رخشندگی است حلقه ی بردگی و بندگی است...

صبا

*نوازش* — Sat, 28 Jun 2008 07:12:03 GMT

دوستای خوبم، این مطلب رو روز سوم خرداد آماده کرده بودم تا براتون بزارم. اما متاسفانه فرصتش پیش نیومد... اگه براتون امکان داره بعد از خوندن این پست ، یه فاتحه بخونین و اونو نثار روح نازنین صبا کنین... ممنونتونم... نوازش

یک سال گذشت…

پارسال یه همچین روزی یه صبای مهربون توی این دنیا زندگی میکرد، نفس میکشید ، میخندید و با خنده های شیرینش ، همه رو شاد میکرد.

توی یکی از همین روزا بود که مونا بهم زنگ زد و گفت امشب میخوایم بیایم خونه تون…

توی صداش بغض بود . گفتم مونا طوری شده؟ چرا ناراحتی؟؟ گفت هیچی و قطع کرد…

با خودم گفتم شاید مشکلی پیش اومده. شاید با عشقش مشکلی پیدا کرده، همه جور فکر توی سرم چرخید. بساط شام رو مهیا کردم و هدیه ای رو که برای تولدش گرفته بودم رو بسته بندی کردم. میخواستم اگه غصه ای توی دلش هست، شب رو واسش شاد کنم تا غمش از دلش بیرون بره.

شب شد و من منتظر… صدای زنگ رو که شنیدم، در رو باز کردم… مونا اومد تو و شهریار بیرون موند. گفتم مونا چرا شهریار نیومد؟؟ گفت : میاد. چشماش پر از غصه بود. انگار یه روز تموم گریه کرده بود. صداش میلرزید. پرسیدم چیه ؟ چرا ناراحتی؟؟ اتفاقی افتاده؟؟ یهو زد زیر گریه… با خودم هزار جور فکر کردم و به هیچ جایی نرسیدم. دلیلی پیدا نکردم که به خاطرش مونا رو اینطور ناراحت ببینم. نشستم و دستاشو گرفتم. گفتم مونا به من بگو که چی شده؟؟ یه لحظه مکث کرد و با چشمای پر از اشک مهربونش گفت: سمیه تصادف کرده…یه لحظه بهت زده نگاهش کردم. تو سرم هزار تا فکر چرخید. دست و پاش شکسته؟؟ عضوی از بدنش رو از دست داده؟؟ فلج شده؟؟ توی کما؟؟؟ نه خدای من!! بالاتر نرو… خواهش میکنم… توی چشمهام نگاه کرد و گفت: دیگه سمیه نداریم!!!.....

آه خدای من… مگه میشد باور کرد؟ ای کاش یه شوخی بود.. ای کاش مونا میخواست سر به سرم بذاره..کی میتونست فکرشو بکنه که اون صبای مهربون و دوست داشتنی، اون دختر مهربون که هیچ وقت از زندگی ناله نمیکرد و همه رو با حرفا و کارای شیرینش شاد میکرد، اون دختر ناز و دوست داشتنی که همه به شادی و طراوتش غبطه میخوردن ، حالا زیر یه خروار خاک خوابیده باشه؟؟

یاد اون همه خاطره های قشنگ ، توی اون سالهای دانشگاه ، چه روزهای قشنگی رو که سه نفری با هم نگذرونده بودیم… یاد شیطونی ها ، توی خیابون ،دانشگاه، کافینت، بازار ، اتوبوس های شرکت واحد… حالا همه و همه یه خاطره شدن از اون روزای قشنگ. روزایی که ما سه نفر ، همه ی زندگی هم بودیم، حالا من تنها شدم و مونا… حالا تنها شدیم با یه دنیا خاطره شیرین از یک مهربون..حالا تنها شدیم با اشک و آه و زاری….

***

حالا امروز مراسم سالگرد اون مهربونه. اما هر کدوم از ما(به خاطر مشکلات خاص خودمون) نتونستیم توی اون مراسم شرکت کنیم و بریم سر تربت پاکش و اشک بریزیم و مزار پاکش رو بوسه بزنیم…

***

صبای مهربونم … که مثل نسیم خنک صبحگاهی دل انگیز بودی و زود گذر، تولد یک سالگیت ، توی دنیایی که نمیدونم واسه ما چطوری میخواد باشه، اما مطمئنم که واسه تو خوش و قشنگه … مبارک…

دوستت دارم ...

روحت شاد…

(بدون عنوان)

*نوازش* — Wed, 13 Feb 2008 22:37:00 GMT

شاید آن روز که سهراب نوشت:

<تا شقایق هست زندگی باید کرد>

خبری از دل پر درد و پر از رنج گل یاس نداشت

باید اینگونه نوشت:

<هر گلی هم باشی؛

چه شقایق چه گل پیچک و یاس

زندگی اجباریست....>

(بدون عنوان)

*نوازش* — Tue, 22 Jan 2008 22:44:00 GMT

تو به من خندیدی

و ندانستی من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

سیب را دزدیدم!!!

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

بعد از آن سالها

خش خش پای تو تکرار کنان

میدهد آزارم...

و من اندیشه کنان

غرق این پندارم

که چرا باغچه ی کوچک ما سیب نداشت......

(بدون عنوان)

*نوازش* — Mon, 14 Jan 2008 23:58:00 GMT

دوستای مهربونم سلام.امروز بعد از تقریبا دو سال دارم دوباره مینویسم.چه ها گذشت توی این دوسال... الهی که خدا داغ عزیز رو واسه هیچ بنده ای نخواد.در کنار یه اتفاق قشنگ که تولد پرنیان نازنینم بود (که تنها دلیل واسه موندنم بود) خدا غمای زیادی رو نصیبم کرد که تحملش صبر ایوب رو میخواست.یکی از اونا از دست دادن یکی از بهترین عزیزانم(صبای مهربونم) که الهی خدای مهربونمون همیشه روحش رو شاد نگه داره و اون یکی درد دوری و بی خبری از عشقم شقایق که فقط میدونم یک ماه توی کما بوده و دیگه ازش هیچ خبری ندارم و نمیدونم توی چه حال و روزیه و دیوونگی و جنون که مغزم رو داره آتیش میزنه...

اگه خدا قسمت کنه و زنده باشم قصد دارم نوشتن رو شروع کنم بلکه تسکینی واسه این دل پر درد و غصه باشه... به امید دیدار... میبوسمتون

نوازش...

(بدون عنوان)

*نوازش* — Tue, 21 Feb 2006 04:49:00 GMT

ما سرخوشان مست دل از دست داده ایم

همراز عشق و همنفس جام باده ایم

ای گل تو دوش داغ صبوحی کشیده ئی

ما آن شقایقیم که با داغ زاده ایم

حافظ

اي آشناي دل :

ستايش تو را كه ستودني هستي و سرچشمه بخشايشت از بيكرانگي پيدا نيست سحر سر بر كويت مي زنم تا دل شكسته ام را با اشارتي بند بزني با من حرف بزني و نگاهم را به غمزه كلام خودت نوراني كني ...

معبودا: دوست دارم تمام لحظه را با گريستن به درگاهت سپري كنم تامگرنياز را باور كني دوست دارم به اندازه تمام آنهايي كه بدند و بد انديش شاهد خوبي هاي تو باشم ، تا اين ارتباط سبز و مهر انگيز رنگ نبازد ...

لطيفا: دوست دارم خاكستر نيايش جاده هاي تو باشم تا راه هموار و وصال به بي راهه نيانجامد

خداي من اي كه نمي دانم به كدام رنگي و كدام آسمان ، اي كه همه جا هستي و نمي بينمت ...

خدايا نميدانم چگونه از تو بگويم ؟ در لحظه لحظه زندگيم حضور داري …

به من بگو كجا راه را اشتباه رفته ام ؟

اي آشناي صميمي :

اي يگانه ترين خودت را با دلم آشنا كن بامن دمي همدم شو و مونس دل پر دردم ، به من نظر كن كه دلم سرشار از بي قراريست ...

خدايا فرصتي دادي تا دوباره از پنجره بهار نگاهي به دنيا داشته باشم ، پياله لاله را از شبنم احساس پر مي كنم وميهمان بنفشه دل مي شوم .

چه زيباست تنهايي ميان دشت شقايقهاي عاشق ...

چه زيباست با خالق خود خلوت كردن ، به پايش آب شدن و فرو ريختن ، ودگر بار گريستن ، روييدن و سبز شدن

جان مهو شد و به هيچ رويت نشناخت

دل خون شد و قدر خاك كويت نشناخت

اي از مويي دو جهان كرده پديد

كس در دو جهان يك سر مويت نشناخت

(بدون عنوان)

*نوازش* — Tue, 27 Dec 2005 14:18:00 GMT

يك سلام و يك خداحافظي براي همه اونها كه دوستشون دارم مخصوصا واسه اوني كه خودش خوب ميدونه توي اين دنيا از همه بيشتر دوستش دارم...
400 روز گذشت ، چقدر زود، چقدر زود دلخوشي هاي منو لحظه ها با خودشون بردن...
بايد كه برم بايد كه خداحافظي كنم با اين وبلاگ ، كه همه دلخوشي من بود ، با نوازش و هر چي كه دست نوازشگر توي دنياست بايد خداحافظي كنم آخه دارم سرد ميشم دارم سنگ ميشم   دارم ميخشكم....    تو ميدوني كه واسه چي و همين كافيه كه تو بدوني و درك كني بقيه اش ديگه مهم نيس.
شبِ خسته از خيانت   نفس ما رو بريده   داغ ماهُ جا گذاشته  روي اين تن دريده
خواهش چشاي ساده ات   سرنوشتمُ رقم زد    كي ميفهمه يه غريبه     بازي ما رو به هم زد
بازي بين من و تو   مونده بي برگ برنده    وقتشه شومي تقدير    راه برگشتُ ببنده
فرق تقدير و جنونُ   هيچ كسي به ما نگفته    بذار اتفاق آخر    واسه جفتمون بيفته
انتهاي جاده اين بار     ميرسه به خواب دريا    تو بگو خدا نگهدار   كه بميره بي تو رويا...

خدا حافظ... به همه چيز به زندگي ، به عشق ، به محبت ، به احساس ، به نوازش ، به ياس ، به شقايق ، به تو .... و همه اونايي كه يه روز دوستشون داشتم.... خدا نگهدار.... ديدار به قيامت... دوستتون دارم...

كي اشكاتو پاك ميكنه شبا كه غصه داري دست رو موهات كي ميكشه وقتي منو نداري
شونه كي مرهم هق هقت ميشه دوباره از كي بهونه ميگيري شباي بي ستاره

به هر لحظه كنارم بودنت را دوست دارم تماشايي تو هستي ديدنت را دوست دارم

پس از تو رنگ گلها هم فريب است پس از تو روزگارم بی فروغ است

که ميگويد پس از تو زنده هستم دروغ است هر که ميگويد دروغ است...